Verslag Februari - maart 2008

Maandag 4 februari 2008

Onze terugreis was voorzien voor 30 januari maar onze plaatsen zijn leeg gebleven. In plaats daarvan fietsen we nu richting Uxmal. Voor de laatste keer bezoeken we de resten van een verdwenen beschavingen weer staan we in bewondering voor wat deze mensen zo lang geleden met beperkte middelen presteerden. Duizenden handen moeten hier samen gewerkt hebben. Opvallend zijn ook de vele leguanen, zijn het de geesten van een verdwenen volk of zijn zij ooit door de goden aangesteld als wachters??

Morgen woensdag fietsen we richting Campege. Stilaan met een beetje spijt verlaten we het Mayaland. Het was mooi. Op nu naar dat andere stuk Mexico aan de oostkant van de golf. Zijn het dezelfde mensen, een andere cultuur en andere gewoontes dat zullen we de volgende maand ondervinden.

 Zondag 10 februari

Ondanks alle beweringen ten spijt willen nog een stukje fietsen. We volgen de kustlijn, maar strand en duinen zoals wij ze kennen, vind men hier niet. Wanneer we in Campege vertrokken hadden we zelfs geen enkel idee van het gebergte dat voor ons lag. Alzo komen we na  6 dagen in Villa Hermosa aan. Niet de aanhoudende geruchten van onveiligheid maar ook de lange afstanden tussen de verschillende steden doen ons besluiten met de bus verder te gaan. En de fietsen wel deze gaan zonder problemen onder in de bus zelfs met bagage erop. Voordeel van een ligfiets. Onderweg is er regelmatig controle wat betekent iedereen van de bus, handbagage open en met honden wordt de bagageruimte van de bus gecontroleerd. Vier dagen later en een goeie 2000 km verder staan we aan de grens van de US. Twee maanden Mexico, ze waren zo voorbij.

 21 februari 2008

Onze visa waren dan wel in orde toch gaan we met een beetje onzeker gevoel naar de controlepost.  We schuiven mee aan in de lange rij Mexicanen maar van het ogenblik dat de ambtenaar onze paspoorten zag moesten we opzij wachten. Na enkele tijd kwam er een andere en na wat vragen over hoe waar en wat krijgen we onze stempel en mogen voor 6 maanden door de VS reizen. Nog even de bagage  checken maar ook hier geen problemen. Onze eerste staat is Texas. De lijst van campings die we op de toerist informatie kregen deed ons hartje jubelen. Eindelijk terug in het tentje zoals echte trekker. Doch onze vreugde was van korte duur, wanneer we na drie dagen op onze eerste camping toekwamen bleek deze niet echt geschikt voor tenten. Een camping blijkt hier een plein te zijn verhard met kiezel of asfalt waar grote mastodonten van mobilhomes ( een soort van uitgebouwde bussen ) schoon in een rijtje naast elkaar staan. Op een tweede camping enkele dagen later werden we botweg geweigerd met het woordje “FULL” maar de motels zijn hier betaalbaar en in bijna elke stad te vinden. We gebruiken de pechstrook ( hier shoulder ) van de highway en dit gaat reuzegoed. Wie Texas zegt denkt meestal aan olie en dat is ook zo. Regelmatig zien we kleine groepjes pompen. Maar ook de landbouw doet het hier. Op de grote akkers is men met verscheidene machines te gelijk bezig. Echte bossen vindt men hier niet, meestal blijf de wildgroei beperkt tot wat struikgewas. Zo komen we na  een tweetal weken in Houston aan. Wanneer we de stad binnenrijden staat een politieagent ons op te wachten. Ook hij was een fietsfanaat en die twee recumbers daar wou hij toch het fijne van weten. Wanneer hij hoort dat we op zoek zijn  naar fietskaarten wil hij onze deze bezorgen op voorwaarde dat we ze na gebruik terug sturen. Via een fietspad weet hij ons perfect door de stad te loodsen. Dan gaat het op naar Kountze alwaar we de zuidelijke fietsroute oostwaarts oppikken. We wisselen Texas voor Louisiana. Het landschap verandert totaal. Er komen grote bossen en op de wegen rijden enorme trucks met bomen. Hout blijkt hier een belangrijk materiaal te zijn. De weg wordt heuvelachtig. Elk riviertje ligt in een diepe kloof dus zeer snel naar beneden en ja wat minder snel terug omhoog. Onze eerste echte camping valt letterlijk in 't water. Het heeft die nacht geweldig geregend en alles is ondergelopen maar geen nood ze hebben er ook enkele kamers. De volgende dagen wisselen heuvels en vlak elkaar af. De bevolking hier is voor een groot deel zwart. In het stadje Washington zou de laatste stoombootmaatschapij gevestigd geweest zijn en alles museum, restaurant, straatnamen verwijst naar dit verleden. Dan komt de mississipivallei. De laagvlakte blijken enorme rijstvelden te zijn. Na de heuvels van de laatste dagen krijgen we het een beetje makkelijker. De veerboot over de stroom is out of order en niemand weet voor hoelang dus we moeten rond langs de highway waardoor we een stuk natuurschoon missen. De volgende dagen schuiven voorbij. Nu eens vlak dan wat heuvelachtig maar het bijzonderste het weer blijf goed. Via Alabama gaat het richting Florida. Wanneer we met een ferry de Mobiel golf oversteken krijgen we een idee van wat een booreiland kan zijn. We volgen de kust, nu eens wat lage begroeiing dan weer zand met duinen maar over 't algemeen vlak. We maken kennis met de state-park camping en het mag gezegd, ze zijn goed. Dan is er Florida een naam die iedereen kent maar het gedeelte dat wij rijden is niet speciaal. Bossen en landbouw wisselen elkaar af maar  het blijft mooi rijden. Wanneer we op een dag de Apalachicola River oversteken zijn we plots een uurtje ouder men kent hier inderdaad een easter- en een westertijd. Op 7 april 2008 komen aan de Atlantische kust. Einde van de Southern tier. Vanaf nu gaat het noordwaarts.