Verslag November 2006

Vrijdag 27 oktober 2006 :  Even na twee zet de ferry koers naar Tanger Marokko. De lucht is zwaar bewolkt maar toch blijven we hopen en jawel na een uurtje varen verschijnt hier en daar een streepje zon en eens aan land is het best te genieten. Maar niet alleen het weer, ook de bevolking is anders. We komen in een Islamitische cultuur terecht. Ook de klederdracht is enorm verschillend. Het is nog even fietsen naar de camping toe maar dit gaat zonder problemen.

De volgende dag schijnt de zon in ons tentje, iets wat we lang moesten missen. We bezoeken de stad en als we op de barbermarket terecht komen kijken we onze ogen uit. Hier wordt letterlijk alles op straat verkocht, van kruiden en groenten tot kleding en kookgerei en als men toevallig toch iets niet heeft kent men wel een of andere vriend. Het is weekend dus voor de officiële diensten is het wachten tot maandag maar geen nood we vervelen ons niet. Dinsdag wordt er terug gefietst. We willen zoveel mogelijk de kustlijn volgen met als eerste grote stop Rabat. De weg, de nationaal 1, is behoorlijk en eens buiten de stad is het verkeer doenbaar. De derde dag nemen we een zijweg en komen alzo in de kleine boerendorpjes terecht en wat we hier te zien krijgen is onvoorstelbaar. Karrenvrachten oude plastiek en ander vuil liggen gewoon langs de straat verspreid Hier en daar stijgt een zwarte rook op en de wind verspreid de plastiekslierten in bomen en struiken. Ook de ezel blijkt hier nog toekomst te hebben, zowel voor transport als een ritje naar het dorpje. Het landschap wisselt nu eens bossen of lage struikbegroeiing dan weer droge vlakten. Door bevloeiing is er op sommige plaatsen landbouw mogelijk. We naderen de hoofdstad Rabat. De wegen worden beter en ook het vuil verdwijnt. Wanneer we de volgende dag de stad bezoeken gaan we ook even bij onze ambassade langs. We worden er hartelijk ontvangen. We krijgen er enkele nuttige adressen en waarschuwingen. Enkele dagen later zijn we in casablanca. Als we naar een camping informeren worden we steevast naar de auberge de jeunesse ( jeugdherberg) gestuurd maar we blijven volhouden en vinden na een uurtje toch wat we zochten. De camping blijkt een stukje groen binnen de stadskern met een heuse supermarkt en een bakker in de buurt, meer moeten we niet hebben en genieten van een paar dagen rust, ondertussen maken we onze visa voor Mauritanie in orde.

Zaterdag 11 november . Bij het verlaten van Casablanca rijden we langs de de mooie stranden. Het gaat verder zuidwaarts maar we komen in de uitlopers van het Atlasgebergte terecht. De klimmen zijn niet zo steil maar zijn wel kilometers lang. Het gaat nu na Agadir. Een stad welke aan de rand van de Sahara  volledig op toerisme is afgestemd. We zijn vroeger dan voorzien en moeten dardoor enkele dagen wachten op onze “post restante”. Ondertussen nemen we hier en daar inlichtingen en het wordt stilaan duidelijk dat het volgende stuk “de Sahara” niet geschikt is voor fietsers, afstanden van drie tot vierhonderd kilometers zijn zo maar niet te overbruggen. Met de bus gaat het dan naar Dakhla, een reis van 24 uren die ons nog enkele gewoontes van de Marokkanen leert kennen. Dakhla is het laatste stadje voor de grens van Mauritanie. Hier komen de vele trekkers samen om dan de laatste 400 kilometers met de kleine bustaxi’s ( kleine bestelwagens ) af te leggen. Het was een rit die we nooit zullen vergeten. Eerst werd alle bagage op het dak beladen waarna we met veertien gewoon op de vloer moesten zitten.  Tegen de avond passeren we de grens en komen op 2 december 2006 even voor middernacht op het  kampement van Nouadhibou in Mauritanie aan. Nog een laatste slaapwel want morgen wacht een nieuw land.

 Groeten

 Sus en Nieke

klik op de foto om uit te vergroten