Verslag September 2006
Vrijdag 1 september 2006 : Via Calais komen we terug op Europees vasteland. Hiermee is het eerste deel van onze reis, de ronde van de Noordzee ten einde. In het volgende deel gaan we trachten Compostella te bereiken.
De volgende dag is het familiebezoek. Ook de jongste telg van de familie is van de partij. Op zondag zouden we dan starten richting Parijs maar de wind is zo toegenomen dat we besloten een dag te wachten. Eerst gaat het langs de kust. De weg(N925) is niet al te druk en besluiten deze te volgen tot Dieppe. Daarna gaat het richting binnenland. Enkele keren zien we verwijzigen naar "avenue green". Het zou iets met fietsen te maken hebben. Enkele gemeentearbeiders weten ons te vertellen dat het een oude spoorlijn is, volledig geasfalteerd, zo'n 50km lang tot Forges-les-Eaux. Dit is juist wat we moeten hebben.
Die avond komen we op een kleine gemeentecamping terecht. De enige winkel die het dorpje bezat was gesloten wegens verlof. Gelukkig hebben we voor zulke gevallen een noodpakket voorhanden en ook de campingvrouw had nog wat brood over. De volgende dag was het natuurlijk uitkijken naar de eerste bakker.
Vandaag trekken we rond Parijs. Als we in La Roche Guyon aan de Seine komen, krijgen we prachtige zichten. Aan de ene kant de rivier, aan de andere kant de steile wanden waar witte rotspunten fel afsteken tussen de begroeiing. Zaterdag zijn we in Chartres. Ook hier weer familiebezoek.
Maandag 11 september starten we van hier voor de 1624km lange rit naar Santiago de Compostella. Het wordt een tocht langs kerken en kathedralen en alles wat ook maar met Saint Jacques te maken heeft en dit is veel meer dan men vermoed. Langs Tours en Chatellerault gaat het verder naar Angouleme. Hier krijgen we te horen dat beide campings opgeheven zijn en we best zo'n 15km terug rijden. Volgende bekende is Saint Émilion. Reeds lang voor en ook nog vele heuvels na het stadje hangen de rijpe druiven te wachten om geplukt te worden. Maar ook hier heeft de modernisatie toegeslagen. Geen massale toeloop van seizoenarbeiders en jobstudenten maar ronkende machine verzamelen de druiven in grote bakken. Als we horen dat de feesten wegens het slechte weer tot volgend weekend uitgesteld zijn komt even de gedachten om hier te blijven, maar, zo zal later meer dan eens blijken, de tijd dringt en we moeten voort. We rijden naar "Les Landes" toe en het terrein wordt steeds vlakker. De herfst is begonnen en hier en daar zijn zelfs de campings al gesloten. Regen en wind blijven onze regelmatige gezel maar het is wel iets warmer. Opnieuw trekken we door een druivenstreek, deze van Bordeaux en Dax. Ook het vlakke verdwijnt en na Dax zien we heel in de verte de Pyreneeën liggen.
Op 23 september komen we in St Jean-Pied de Port aan. Voor vele voetgangers is dit de startplaats maar ook voor de fietser is dit stadje bekent want hier begint de eerste lange klim over de 1057meters hoge pas van de Puerta Ibaneta. De beklimming gaat goed tot er op enkele km van de top een fikse regenbui komt op zetten. Eenmaal boven waait er een ijskoude wind. Er wordt zelfs niet eens aan gedacht enkele foto's te maken. Wetende dat binnen een 10 tal km er een camping is wordt er naar beneden gesneld. De regen maakt van de volgende dag een gedwongen rustdag. Dan gaat het na een korte klim bergaf naar Pamplona. Het wordt eind september en dan gaan in het Spaanse binnenland alle campings dicht. De laatste is Burgos en van dan af moeten we overgaan naar de speciaal voor de pelgrims ingerichte refugio's. Dit wordt gans anders maar we leren hier het wel en wee van de echte "peligrino" kennen, mensen die 2 tot 3 maanden onderweg zijn met als enige bagage wat kleren en bescherming voor de regen.
klik op de foto om uit te vergroten
